Vandaag begon mijn dienst op de sluis met een praktische start. Sluis open, telefoon mee en snel boodschapjes doen. Bij de Lidl aangekomen werd er meteen omgeroepen dat kassa 3 open ging. Nog geen seconde later riep een medewerkster dat de kassa kapot was. Dat beloofde wat. Achter mij in de rij stond een moeder met een huilend kind. Toen ik eindelijk aan de beurt was grapte ik: “Volgens mij doet die kleine precies wat jullie achter de kassa ook willen doen.” De kassière moest erom lachen, en rekende snel af. Ik ben snel terug naar de sluis gereden.

Onverwachte rommel in het water

Terug op de sluis ruimde ik de boodschapjes op en zag ineens twee grote stukken hout drijven. Ik wist dat er verderop een boomhut stond en vermoed dat deze moedwillig het water in is gegooid. Ik maakte direct foto’s en belde de dienstleider. Waternet zou ingeschakeld worden om het hout uit de vaarweg te halen. Toen de planken onder de brug verdwenen, verloor ik ze uit het oog. Ik weet dus niet of ze later nog zijn opgehaald. Veiligheid op en rond de sluis blijft hoe dan ook prioriteit.

Schutten in de regen

Later op de middag begon het te regenen. Terwijl ik naar de brug keek, zag ik nog net een bootje naderen. Ik pakte mijn paraplu – ik ben tenslotte van suiker – en liep naar het bedieningspaneel. De schipper herkende ik van eerdere keren. Voor de zekerheid vroeg ik of hij écht door de sluis wilde in dit weer om te gaan vissen. Na even twijfelen zei hij overtuigd: “Jazeker.” De boot droeg de toepasselijke naam “De Volhouder”. Terecht, want je moet wel een volhouder zijn om met dit weer nog te gaan vissen. Ik wenste hem een goede vangst en liep snel weer terug naar binnen.

Terug naar huis

Na nog een tijdje TV gekeken te hebben in het sluiswachtershuisje, zat mijn dienst erop. Ik sloot de sluis af en ging richting huis. Weer een dag vol kleine belevenissen op de sluis.

Zou jij met regen en wind alsnog het water op gaan, of blijf je liever veilig aan wal?