Ik zit al even rustig in mijn keetje als het eerste bootje zich meldt. De sluis laat ik zakken, de deuren zwaaien open, en het bootje vaart naar binnen. Aan boord zitten twee mannen: de een klimt op de voorkant, de ander blijft achterop. Ze houden beiden het touw vast om hun bootje in bedwang te houden terwijl ik ze omhoog schut.

Bij het uitvaren wensen ze me een fijne dag toe. Ik spot hengels en roep ze nog snel na: “Veel visplezier!” Ze lachen: “We hebben al twee dagen gevist en maar twee vissen gevangen. We gaan nu naar Loetje om écht iets lekkers te eten.”

Nog voor ik de vraag “Mag ik mee?” kan stellen, zijn ze alweer bijna uit zicht. Dus bij deze: eet smakelijk, mannen!

Als ik mijn administratie heb gedaan, scroll ik nog wat gedachteloos op TikTok. Tot ik ineens een lampje voor de deur zie liggen en iemand mijn kant op zie lopen. Ik pak de sleutel en loop naar buiten. Het blijkt Nautisch Beheer te zijn! De sluis ligt nog hoog, dus ik kan de deur snel openmaken en ze varen vlot naar binnen.

We kletsen wat en één van hen grapt: “Als we straks terugkomen, verwachten we natuurlijk wel op een bakkie koffie!”
Ik lach: “Als jij op tijd belt, dan zorg ik voor koffie.”

Ze geven me alvast hun kopjes. In één zit een lepeltje, dus ik vraag: “Wat mag erin?”
“Suiker en melk, kinderkoffie dus,” krijg ik terug.
“Dan drinken we allebei kinderkoffie, dat is precies hoe ik ’m ook drink!”

Zodra ze vertrekken, check ik of er nog water is in het huisje – helaas niet. Dus snel naar de balkenloods om water te halen. Als ik weer op de stoel zit en al even op tiktok scroll, gaat de telefoon. Daar zijn ze alweer!

Ik open de deuren en kijk waar ze varen. Ze zijn nog onderweg, dus ik heb precies tijd om de eerste koffie te zetten. opnieuw even kijken, okay het tweede kopje kan er ook onder.Helaas blijkt de melk op. Wel heb ik suiker – beter iets dan niets.

Ze nodigen me uit om binnen te kijken op hun schip. Superleuk! Maar ik zie al een ander bootje wachten, dus ik stel voor dat ik eerst even schut. Ze vinden het geen probleem en wachten geduldig.

De wachtende boot herken ik meteen – een vaste bezoeker. Tijdens het schutten hebben we een leuk gesprekje en hij vraagt hoe ik sluiswachter ben geworden. Ik vertel het kort, en geef hem een sleutelhanger met het logo én een QR-code van mijn blog. Hij belooft te kijken. Dus als je dit leest: bedankt voor je bezoek en je gezelligheid!

Daarna keer ik terug naar de mannen van Nautisch Beheer. Ik krijg een rondleiding op hun schip, zij hebben bij mij binnengekeken – een mooie uitwisseling. Altijd leuk om even te praten en vragen te stellen. Zo leer ik iedere dag weer wat bij en kan ik passanten nog beter helpen.

Als mijn collega arriveert om me af te lossen, pak ik mijn spullen en stap weer in de auto. Het was een gezellige, leerzame dag vol ontmoetingen.

En jij? Wat is de leukste of meest onverwachte ontmoeting die jij ooit op je werk hebt gehad? Laat het weten in de reacties!