Vandaag is het weer zover: een hele dag op de sluis. Als ik naar het weer kijk, is het lastig te voorspellen. Het is wisselvallig – het zou zomaar druk kunnen worden met schutten, maar het kan ook zomaar stil blijven. We gaan het meemaken.

Bij aankomst pak ik snel mijn spullen uit de auto en loop naar het sluiswachtershuisje. Daar leg ik alles even neer om meteen door te lopen naar het bedieningspaneel. Ik maak het slot los, open de klep een stukje en hang de sluis weer terug aan het paneel. Daarna loop ik naar de andere kant, doe hetzelfde daar, sluit het luik in de sluisdeur en zet het licht op enkel rood. Klaar voor actie!

Net op tijd weer binnen, want het begint alweer te druppelen. Ik nestel me achter mijn laptop, werk een blogje af en rommel wat op mijn scherm. Precies als ik de laptop bijna dicht wil klappen, wordt er op de deur geklopt.

Daar staat – jawel – dezelfde gemeentemedewerker als vorige week op de andere sluis. Hij komt iets controleren, maar eigenlijk… moet hij vooral heel nodig naar het toilet. Ik grinnik: “Je weet de weg.” Een paar tellen later staat hij er weer.
“Heb jij een oplader?” vraagt hij wat schaapachtig.
“Is ie weer leeg?” vraag ik lachend. Ik geef hem mijn sleutel zodat hij zichzelf even kan redden. Na afloop krijg ik hem terug, ze vertrekken weer, en ik wens ze een fijne dag verder.

Ondertussen begint mijn buikje te knorren. Tijd om boodschappen te doen, maar de regen blijft maar vallen. De buienapp laat zien dat het even iets minder heftig wordt, dus ik trek snel mijn vest aan, doe de rolluiken dicht, pak mijn telefoon en spring op de scooter richting supermarkt.

Op de terugweg gebeurt het dan: bij het terugzetten van de scooter blijf ik met mijn duim haken. Au! Dat deed serieus pijn. Maar hé, ik ben een bikkel – ik zet gewoon stug door. Scooter op z’n plek, boodschappen mee naar binnen. Tot ik zie dat mijn duim rood begint te worden… en dan ook nog gaat bloeden. Nagelriem beschadigd. Ach ja, even een pleister erop en klaar.

Met de duim in het verband is het eindelijk tijd om te lunchen. Een simpel broodje, maar wat kan dat toch goed smaken als je honger hebt. Daarna besluit ik iets te gaan doen wat al lang op mijn lijstje staat: studeren voor mijn vaarbewijs. Want zeg nou zelf, als sluiswachter hoor je eigenlijk gewoon je eigen bootje te kunnen varen, toch?

Ik haal het leerboek uit mijn tas, pak een schrift erbij en duik erin. Ik ben echt even gefocust. Ik schrijf een verkorte versie van wat ik lees – dat helpt me om het beter te onthouden. Als ik na een tijdje opkijk, zie ik ineens een bootje vlak voor de sluisdeuren keren. Geen telefoontje gehad, geen geroep… blijkbaar toch maar afgehaakt? Ach ja, ieder z’n planning.

Na nog een uurtje leren vind ik het wel weer even goed en zet ik Videoland aan. Even ontspannen voordat het tijd is om af te sluiten. Ik ruim alles netjes op, stap in de auto en zoek het nummer van de dienstleider op om me af te melden. Maar op dat moment… bedenk ik me ineens iets belangrijks dat ik vergat vandaag. Ik had me nog niet aangemeld. Dus in het telefoontje mezelf gelijk maar even aan- en afgemeld. Tot zover deze dag.

En jij? Heb jij weleens zo’n dag waarop alles door elkaar loopt – van regenbuien en bloederige duimen tot plotselinge bezoekers en leerboeken? Laat het me weten in de reacties, ik ben benieuwd naar jouw ‘typische dag’!