Vandaag stond er eigenlijk een hele dienst op de planning. Gisteren had ik ook al dienst op de sluis, en toen vroeg mijn collega nog: “Heb jij eigenlijk wel goed gekeken?” Tja… eerlijk is eerlijk: niet echt dus. Oeps!

Oorspronkelijk zou ik vandaag een hele dag werken, maar omdat ik vanavond een afspraak heb, kon de planner gelukkig een vervanger regelen. Hoefde ik de boel niet om te gooien en kon ik lekker mijn afspraak laten staan. Fijn geregeld!

Bij aankomst eerst even de standaardrondje: luik dicht, één rood licht uit, en een blik op de sluis zelf. Hé… een meerkoetje! Maar wacht even – dit is het kleintje dat eigenlijk aan de hoge kant hoort. Ik weet niet of hij al kan vliegen, dus ik besluit de deur even open te zetten. Misschien zoekt hij z’n ouders op. Helaas, ondanks al m’n pogingen blijft hij waar hij is. Nou ja, deur dan maar weer dicht.

Ik had al een paar dagen zin om te vissen, dus besluit de hengel uit de auto te pakken en mijn geluk te beproeven. Aan de eerste kant van de steiger gebeurt er niets. Maar zodra ik de hengel aan de andere kant inwerp: bam! De dobber gaat onder.
Ik sla aan – de hengel buigt flink – dit is geen voorntje. En ja hoor… een braassem! Maar nog voor ik hem op de kant heb, schiet hij los. Mijn haakje is voor de helft afgebroken. Ik zucht, pak mijn viskoffertje uit de auto en ga terug naar het sluiswachtershuisje. YouTube erbij en prutsen maar, op hoop van zegen.

Net als ik denk dat het gelukt is, gaat de telefoon. Bootje in aantocht – tijd om te schutten. Ik leg mijn haakproject aan de kant. De meerkoet zit er nog steeds. Misschien gaat hij er nu wél uit? Ik open de deur, en ja hoor… hij zwemt erdoor, maar helaas precies de verkeerde kant op. Terwijl ik het bootje naar beneden schut, zwemt onze kleine vriend vrolijk mee. Moedeloos kijk ik toe – ik kan er niets aan doen. Een beetje machteloos gevoel.

Als ik de deuren sluit, eerst maar even een plaspauze. Terug op de sluis hoor ik ineens een luid gekwetter van een meerkoet. Zou dat…? Ik kijk naar buiten en zie het meerkoetje bij de deur zwemmen, twijfelend, zoekend. En ja hoor – mijn hart smelt. Ik open de deur weer. Hij zwemt terug de sluis in. Dan zie ik ook een bootje naderen. Nou vriendje, dit wordt je eerste officiële schutting…

De meerkoet zwemt koppig tegen de stroom in. Hij lijkt moe. Als het water weer hoog staat, open ik de deur, maar helaas – hij zit nog steeds achterin. Ik sluit de sluis weer, loop naar de andere kant en laat het water opnieuw zakken. Hij kijkt me aan met een blik die zegt: “Wat dóe je me aan?” En ik voel me schuldig.

Gelukkig blijft hij bij de volgende opening in de sluis, dus sluit ik snel weer de deur en laat de sluis laag staan zodat hij even kan bijkomen. Terug in het huisje ga ik opnieuw met het haakje aan de slag. Na wat geklooi lukt het eindelijk – hengel klaar voor de volgende poging!

Net als ik weer zit, komt er iemand aanfietsen. Een collega die ik nog niet eerder heb gezien stelt zich voor. Altijd leuk om weer een nieuw gezicht te ontmoeten. Voor ik naar huis ga, krijg ik ook nog een tip mee: een goede Chinees hier in de buurt. Misschien ga ik die binnenkort eens uitproberen. Maar nu: naar huis, lekker nagenieten van een halve dag vol verrassingen.

Heb jij ook weleens gehad dat je je werk niet kon afmaken omdat een dier of ander onverwacht bezoek roet in het eten gooide? Of ben je ooit zelf ergens verdwaald geraakt – net als het meerkoetje? Vertel het in de reacties, ik ben benieuwd naar jouw verhaal!