Het belooft weer zo’n typische Hollandse dag te worden: wisselvallig weer, wat meestal betekent dat er weinig tot geen bootjes zullen komen. Maar goed, we wachten het maar af. Bij aankomst op de sluis begin ik zoals altijd met een rondje. Alles ziet er rustig en normaal uit, dus ik loop door naar het sluiswachtershuisje om daar even orde op zaken te stellen.

Laptop open, koffie erbij, en tikken maar. Vandaag staan er twee schrijfsessies op het programma: eentje voor mezelf en eentje voor deze blog. Het eerste verhaal kost me aardig wat tijd en energie – het was er eentje waar ik even van moest bijkomen. Tijd om mijn hoofd leeg te maken.

En dan zie ik hem: Gerrit. Ja hoor, hij is er weer. En natuurlijk moet hij even op de foto, want wat is een dag op de sluis zonder Gerrit? Precies.

Na dat kleine intermezzo besluit ik iets luchtigs te doen: Netflix aan. Ik was al halverwege een film, dus die was vrij snel afgelopen. Daarna weer door met dit blog. Schrijven, nalezen, en natuurlijk nog even langs ChatGPT halen voor wat extra leesbaarheid – dat scheelt een hoop.

Terwijl ik even opsta en een frisse neus haal, zie ik op “mijn” vaste betonblok ineens vier Chinezen zitten. Ze zitten lekker te eten, helemaal op hun gemak. Ik wens ze smakelijk eten toe en loop weer terug naar binnen. Het blog is inmiddels geplaatst, dus ik neem een momentje om gewoon naar buiten te kijken.

Dan valt mijn oog op een man in het groen, leunend op de brugleuning. Niet veel later verschijnt zijn maatje, mét hengels. Aha, de mannen gaan vissen! Mooi gezicht hoor – twee van die stoere kerels, vol tattoos, die rustig langs het water gaan zitten vissen. Het contrast is goud waard.

Ik zet nog een film aan, maar na een tijdje begint mijn zitvlees te protesteren. Tijd om weer even in beweging te komen. Als ik op de brug sta zie ik een brandweerauto uit het straatje naast de sluis komen. Ik zwaai even en mompel een half compliment over ‘de belangrijke mannen van de stad’. Al verdienen álle hulpverleners die titel natuurlijk.

En dan, eindelijk: actie! In de verte verschijnt een bootje. De sluis staat nog hoog, want ik had vandaag nog niks hoeven schutten. Ik loop alvast naar het bedieningspaneel. Maar net als ik het luik open heb gezet om de sluis omlaag te brengen, maakt het bootje een draai en… verdwijnt. Geen idee waarom, maar hij komt niet meer terug. Ik doe het luik weer dicht en ga weer terug naar mijn huisje.

Het bleef vandaag bij kijken, typen, Netflixen en Chinezen op een betonblok. Geen boten. Maar ook dat is een dag op de sluis. Stil, maar nooit saai.

En zo kabbelde de dag voorbij, zonder boten maar vol verrassingen. Heb jij weleens zo’n onverwacht rustige werkdag gehad waar toch van alles gebeurde? Laat het me weten in de reacties!